17 I 2004 zmarł  Czesław Niemen

Wszyscy znają Niemena muzyka, niewielu tylko chyba nie słyszało i nie zanuciło nigdy jego piosenki  „Dziwny jest ten świat”,  mniej osób zna zaś Niemena poetę, a przecież to on nie bał się wprowadzić do muzyki rozrywkowej wielkiej i trudnej poezji romantycznej, ( np. porywająca muzyczna interpretacja utworu Norwida „ Bema pamięci żałobny rapsod” ), czy śpiewać własną poezję.

Ten niezwykły aspekt osobowości artysty we wspomnieniu pośmiertnym podkreślił Wojciech Młynarski, mówiąc; „ on (Niemen)  kompletnie odszedł od komercji, od ułatwionego biegu sprawy, w stronę poszukiwania poezji (…). Takiego muzyka po prostu do dziś nie ma i miejsce po nim pozostanie puste”.

Wszyscy, z małymi wyjątkami nieżyczliwych, których Niemenowi nie brakowało, podkreślali niezwykły charakter muzyka, ogrom jego talentu jako piosenkarza, kompozytora, poety, jego muzyczną, artystyczną wszechstronność i wrażliwość;  bo grał  electric rocka, soul, jazz, poezję śpiewaną, balladę w stylu folk, archaiczny blues, folklor, wykorzystywał orientalizm, rytmy wojskowe, śpiewy kościelne, obrzędy, efekty teatralne, filmowe, posługiwał się w muzyce  liryką, refleksją, ironią.

O wszystkim tym przeczytać można w książce Niemen. Czas jak rzeka, która w zamierzeniu jej autora, Marka Gaszyńskiego „nie jest  ani kroniką artystycznych dokonań Czesława Niemena, ani jego biografią. Portretem raczej  muzyka, zbudowanym z wypowiedzi stykających się z nim ludzi, a także ze wspomnień i refleksji samego Niemena”.

Artystę, za pośrednictwem tej książki, poznać można więc z faktów, jego wypowiedzi, a także z wypowiedzi osób, które kiedykolwiek miały okazję się z nim spotkać, z  wywiadów czy fragmenty artykułów z różnych lat, w których o Niemenie mówią nie tylko jego bliscy współpracownicy, ale także na przykład Jerzy Waldorff, Wojciech Młynarski czy Stanisław Grochowiak.

Poznawać jednak i nieustannie odkrywać Niemena trzeba przez muzykę i jego  poszukujące poezji słowo. Jak w tym utworze, z którego tytuł do swojej książki zaczerpnął Gaszyński.

Choć czas jak rzeka jak rzeka płynie,

Unosząc w przeszłość tamte dni.

Choć czas jak rzeka jak rzeka płynie,

Unosząc w przeszłość tamte dni.

Do dni dzieciństwa wraca moja myśl,

W marzeniach moich żyje rzeka ta,

Tak bardzo chciałbym być nad brzegiem jej,

Więc niech wspomnienie dalej trwa.

Tam każdy dzień to skarb

Dziś mój jedyny skarb.

fn


0 Komentarzy

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *